Może wydać się trochę dziwne, iż w biografii św. Antoniego, wspaniałego kaznodziei, kapłana i cudotwórcy, zwracam uwagę właśnie na orzech... ale nazwa tego drzewa jest mi szczególnie bliska z racji nazwiska, które noszę, więc fakt uświęcenia orzecha mile mnie zaskoczył. Wprawdzie pobyt w celce urządzonej na orzechu w Camposampiero, byl ostatnim etapem życia św. Antoniego, ale właśnie orzechy do dziś przypominały pielgrzymom o "swoim właścicielu": Święty opuścił Camposampiero. Pozostali bracia mniejsi, pozostał jego orzech. Z biegiem czasu czciciele rozebrali go na relikwie. Pozostał kościółek pamiątkowy, W tym miejscu, ozdobiony freskami upamiętniającymi pobyt Świętego w tym miejscu. Mieszkańcy miasteczka i okolicy, a także pielgrzymi z daleka, przychodzą, nawiedzają kościółek orzecha i celkę rzekomej wizji Dzieciątka Jezus zamienioną na kaplicę, klękają, modlą się, szukają oblicza Boga, jak szukał Go św. Antoni. (...) Ciekawe, że orzechy tamtejsze pączkują o cały miesiąc później niż normalnie. To orzechy Świętego, kwitną w jego dzień -13 czerwca.

Ciekawym może wydawać się fakt, iż św. Antoni z Padwy to właściwie Ferdynand Bullone z Lizbony. W 1217 roku po raz pierwszy zetknął się z braćmi mniejszymi św. Franciszka z Asyżu. Legendy o pięciu franciszkanach w Maroku, którzy zginęli męczeńską śmiercią w imię Chrystusa Pana w1220 roku są związane ściśle z legendą o św. Antonim Padewskim. Ich to właśnie przykład I męstwo skłoniły go do decyzji, by wstąpić do zakonu św. Franciszka. I choć nie było to łatwe, Ferdynandowi udało się, a było to pod koniec 1220 roku, uzyskać zgodę na zmianę białego stroju augustiańskiego na szarą i szorstką tunikę franciszkańską. Umarł kanonik regularny św. Augustyna, a narodził się brat mniejszy św. Franciszka z Asyżu. Zmienił bogaty i potężny klasztor Św. Krzyża na ubogą pustelnię św. Antoniego. Ale to było mu za mało - zmienił także swe imię! Uczynił to, gdyż twierdził, że zmiana imienia daje nową osobowość i wybranie sobie patrona, pozwoli mu kształtować osobowość według obranego wzoru. Wybrał sobie za opiekuna św. Antoniego opata (żyjącego około lat 250-356 w Egipcie), od którego uczył się ubóstwa ewangelicznego, ascezy pokutnej i obrony prawdy Chrystusowej według wiary Kościoła katolickiego.

Przygotowywał się na śmierć w celce zbudowanej na orzechu, gdzie doznał intensywnych przeżyć mistycznych w zjednoczeniu z Bogiem. Poseł śmierci przyszedł do Antoniego 13 czerwca, do stołu. Antoni zstąpił z orzecha w porze obiadowej i kiedy. zaczął jeść obiad, dostał ataku bólu...

-Wiele było takich przeżyć, osobistych i nie tylko. Osobiście głęboko wierzę, że Antoni wstawia się i wyprasza łaski zarówno w rzeczach dużych, jak i małych, duchowych i materialnych. Będąc tutaj proboszczem byłem świadkiem takiego zdarzenia: Pewnego dnia przyszedł do mnie proboszcz z Czerska i położył na stole sakiewkę z pieniędzmi. Kiedy zobaczył moje zdziwienie powiedział "Miałem w parafii odpust i prosiłem św. Antoniego, by dał mi pogodę. Obiecałem , że złożę mu ofiarę. Masz tu więc część tacy na Sanktuarium, bo była pogoda".

Niewysoki, szczupły, jakby trochę nieproporcjonalny, niezgrabny. Ubrany w brązowy, franciszkański habit. Wąskie, można by sądzić wątłe ramiona, takie inne niż sylwetki pływaków czy wioślarzy, a mówią, że przypłynął do nas Wisłą z daleka. Pewnie ktoś go jednak przywiózł. Głowa dziwnie duża, twarz poważna. Oryginalny wianuszek włosów wokół charakterystycznej łysiny. (Zakonnicy, których znam mają zwykle lepsze fryzury.) Cały jakiś taki niedzisiejszy. I jeszcze to Dziecko na rękach. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że gdzieś już spotkałem tego Brzdąca.

Widziałem św. Antoniego w czasie ostatnich misji. Po nauce stanowej dla mężczyzn misjonarz zaproponował, by pójść i na chwilę uklęknąć w kaplicy na skarpie. Że też nie obawiał się konkurencji - Święty był przecież znakomitym kaznodzieją.

Poszedłem. Święty Antoni na wprost drzwi, w ołtarzu. Przed nim nasi nowicjusze w białych komżach trzymali relikwiarz w kształcie ręki z wyprostowanym palcem wskazującym. Może to nieco nieeleganckie pokazywać palcem, ale czy można myśleć o takich drobiazgach, jeśli ktoś chce Ci wskazać niebo?

Widziałem św. Antoniego. Rzadko go widuję. Co chce mi dziś powiedzieć ten, . t który przemawiał nawet do muła i ryb? Co może mi dać ten dziwny święty z Chrystusem na rękach? W czym może mi pomóc patron tych, co coś zgubili; przecież w zasadzie nic mi nie zginęło? Chyba że to jasne spojrzenie z pożółkłego zdjęcia z pierwszej komunii. Chyba że słowa modlitwy z dzieciństwa czy nić, która mnie kiedyś wiązała z Kościołem. A może to ciepło w środku, dotyk dłoni i te oczy, którymi patrzyłem na żonę. Może to, co czułem, gdy brałem na ręce naszego pierwszego syna, gdy pierwszy raz powiedział "tata”.

Widziałem św. Antoniego. Rzadko go widuję...

(T)

Patron artystów, pędzlem przekładający treści Pisma Święte go na freski, błogosławiony

Fra Angelico nauczał, iż "żeby dobrze wyrzeźbić Chrystusa, trzeba żyć Chrystusem". Znamy wielu świętych, którzy prawdziwie żyli Chrystusem. Należy do nich z pewnością Antoni Padewski, nazywany Świętym całego świata.

Skąd wziął się w Górze Kalwarii, jakie tajemne prądy przywiodły go do nas? -w tym opowiadaniu spróbuję opisać jego dzieje.

Nad rzeką Tag, wpadającą do Oceanu Atlantyckiego, leży stolica Portugalii - Lizbona, rodzinne miasto Ferdynando, późniejszego Antoniego Padewskiego. Prowadzi doń najdłuższy w Europie most, nad którym góruje potężna figura Chrystusa Zbawiciela rozpinającego swe ramiona nad jego mieszkańcami. Złośliwi twierdzą, że Chrystus ukazuje w ten sposób Swej Matce całą biedę Portugalii, mówiąc: "Popatrz, co oni tu wyprawiają". I rzeczywiście - współczesna Portugalia nie jest już morską potęgą, a na przesiąkniętych zapachem śmierdzących ryb, brudnych ulicach stolicy swe posiłki gotują włóczędzy... Lecz tu właśnie zatrzymują się zdążający do Fatimy pielgrzymi, aby choć na chwilę wstąpić do domku, gdzie urodził się święty Antoni.

Miasto z pewnością wyglądało inaczej, gdy młody Ferdynand biegał jego uliczkami, by w porcie oglądać zawijające doń żaglowce. Stamtąd kilka wieków później wyruszać mieli na podbój świata wielcy żeglarze on zaś pragnął wyruszyć, aby zdobywać świat dla Chrystusa. Był w Nim rozkochany, wsłuchany w Jego Słowo, dla Niego gotów na wszystko!

I stało się tak, że po wielu dramatycznych przejściach i pokornym szukaniu powołania, jako franciszkanin generalny kaznodzieja zakonu, wytrwale przemierzał miasta i wioski, w przejmujących kazaniach głosząc miłość Boga do Swego Stworzenia. Spośród licznych mówców jego jedynego słuchali ludzie niby śpiewu ptaków, a gdy patrzyli na czynione przez niego cuda, rozgadane ich usta milkły i rozchylały się niczym łaknące życia pyszczki ryb.

Gdy zmarł, pochowano go w umiłowanej przez niego, cenionej za "szczerość wiary i głęboką pobożność mieszkańców",

Padwie. Tam, w poświęconej mu Bazylice do dziś znajduje się jego grób i relikwiarz z nienaruszonym dotąd językiem. Wieść o nim bardzo szybko obiegła cały świat.

Lecz skąd w Górze Kalwarii wzięła się jego figurka? -Odpowiedź na to pytanie znajdujemy jedynie w legendach.

Powiadają one, że mieszkający w Górce ludzie parali się łowieniem ryb w pobliskiej Wiśle. Pewnego razu rybacy zszedłszy o świcie nad rzekę, w jej zakolu ujrzeli pływającego mnicha, w habicie . Wystraszyli się bardzo myśląc, że woda trupa na brzeg wyrzuciła. Po wyłowieniu topielca zdumieli się, widząc figurkę św. Antoniego. Nie mając czasu ani chęci na budowę kapliczki, zwrócili świętego wodzie. Następnego dnia jednak ponownie w tym samym miejscu znaleźli figurkę, choć silny nurt winien był ją w dół Wisły ponieść. Zadziwieni, raz jeszcze wrzucili ją w fale, a gdy po raz kolejny wróciła, większego cudu nie żądali i wybudowali kapliczkę Świętemu, który tak bardzo pragnął tu zamieszkać. Od 300 już lat św. Antoni Padewski gości na Mazowieckiej Ziemi i przyciąga pielgrzymów z obu stron Wisły. Dlaczego? Figura wyrzeźbiona została prawdopodobnie nie przez artystę, lecz przez czciciela, który łaski od Świętego doświadczywszy, wcześniej złożone śluby wypełnił i votum wykonał. Lecz choć żadne to cudne dzieło sztuki, choć pięknem ta wykrzywiona, odpustowo wymalowana twarz nie poraża, to wielu twierdzi, że św. Antoni niezawodnie dopomaga odnaleźć zguby i szczęście w miłości zapewnia. Niech tylko narzeczony wybrankę swą do Niego przyprowadzi, a już ona, ujrzawszy figurkę, swojego chłopca trzymać się będzie mocno, lękając się, by zamiast niego jakiś brzydal jej się nie przytrafił... Dzięki temu, być może, św. Antoni w Górze Kalwarii za patrona zakochanych uchodzi, a podczas ślubnych uroczystości goście ofiarują hojne datki, wiedząc, że przeznaczone są na utrzymanie Jego kapliczki?

On i jego kapliczka wrośli już w klimat naszego miasteczka. Jakimi wybłaganymi u Boga łaskami zasłużył sobie Antoni na taką cześć? - wiedzą tylko obdarowani. Kult, historia i legenda przeplatają się ze sobą, tworząc niepowtarzalną, urokliwą atmosferę. I żaden gorliwy artysta, choćby starał się coś upiększyć, nie odda prawdy. Nie pozna jej, jeśli sam łaski nie doświadczy. Musimy bowiem wiedzieć, że nie da się żyć, nie da się uprawiać sztuki, gdy gubi się największą wartość, Sztukę nad Sztukami – naśladowanie Chrystusa. Tego uczyć się winniśmy od Świętych. Kimkolwiek jesteś, Drogi Czytelniku, proszę Cię, abyś w obliczu tego przedziwnego świątka zapytał siebie - pełen troski i pokory- :„Czy ja nie zgubię najważniejszego - drogi do Nieba; a jeśli nawet bym zgubił - czy do św. Antoniego o pomoc i wstawiennictwo z prośbą się zwrócę, by odnaleźć to, co w życiu najcenniejsze?".

Z modlitewną pamięcią

zakochany w Chrystusie

Ks. Wacław

Święty Antoni jawi się w mojej pamięci jako najbardziej znajomy i "aktywny" święty. Jako święty będący blisko mnie, prawie towarzyszący mi w każdym życiowym wydarzeniu lat dziecięcych i młodzieńczych. W szkole przed klasówką (szczególnie z matematyki) szeptałam: "Św. Antoni dopomóż". I święty dopomógł.

Kiedy zgubiłam pierwsze wieczne pióro, prosiłam: "Św. Antoni dopomóż odnaleźć". I odnalazł.

Wydaje się to naiwne, jakby świadczyło o traktowaniu świętego Antoniego jako służącego. Ale nie; tak wcale nie było.

Sama historia figury Antoniego owiana tajemniczością i jakby. upartą chęcią pozostania wśród nas parafian Góry Kalwarii, ośmielała nas do zwracania się do Niego z ufnością i dziecięcą wręcz szczerością.

W latach gimnazjalnych szczególnie byłam zżyta z Sanktuarium św. Antoniego, a to z tego powodu, iż nasz ksiądz prefekt uwielbiał wręcz dawać nam, swojej młodzieży, "za pokutę" obejść 3, 5 lub 10 razy ołtarz w kaplicy i tam modlić się, odmawiając wspólnie litanię. Biegliśmy więc tam biorąc klucze od kościelnego i otwieraliśmy kaplicę. Odsłanialiśmy ołtarz i przed figurą, na kolanach do zdarcia skóry, obchodziliśmy ołtarz, kończąc całą adorację odmówieniem wspólnie litanii.

Będąc tak często w sanktuarium i parku, który nazywaliśmy "świątynią dumania", śmiało mogę nazwać św. Antoniego patronem zakochanych. Był tak wyrozumiały, ludzki i dyskretny. A my młodzi, dotknięci po raz pierwszy tym uczuciem, żarliwie polecaliśmy się Mu i czuliśmy, że błogosławi nam i że wszystko jest takie cudowne jak św. Antoni.

Wracając do tradycji związanej z cudowną figurą św. Antoniego od niepamiętnych lat odbywają się w Górze Kalwarii piękne odpusty. Pamiętam, kiedy byłam jeszcze dzieckiem, liczne pielgrzymki przybywały już w wigilię odpustu, głównie zza Wisły. Biegliśmy witać pielgrzymów, całować krzyże przybywających; a potem wieczorem przyglądać się im, jak rozkładają się na podłogach plebani, korytarzach i w kościele na nocleg. Do domu również przyjeżdżali kuzyni bliscy i dalsi. Pamiętam wspólne radosne świętowane, zapachy pysznych świątecznych potraw i ciast, bo to przecież na odpust św. Antoniego. Później w latach młodzieńczych i dojrzałych, odbywały się cudowne spotkania z dawnymi znajomymi, kapłanami, długie nocne rozmowy, Msza św. o północy a potem uroczysta suma, obwarzanki, wata z cukru, karuzela.

A dzisiaj? To już poważniej. Ten sam, kochany, cudowny św. Antoni, któremu polecam siebie i moich bliskich: męża, synów, synową, wnuczęta, staruszkę matkę, kapłanów i wszystkich kochanych i bliskich. Proszę Go o znalezienie, zagubionej duszy, wyprostowanie ścieżek życiowych i dla wszystkich komu potrzeba, o odzyskanie zdrowia i szczęśliwą śmierć. Święty Antoni nie zawiedzie, bo jest świętym całego świata.

A do dzisiaj... zostało tyle, że codziennie odmawiam litanię ku czci św. Antoniego.

Barbara

„Napisz o Antonim w poezji" - krótkie mariańskie polecenie spadło na mnie ni stąd ni zowąd. Konsternacja... Gdzie szukać tego, który innym pomaga się odnaleźć?

Sięgnęłam do literatury o życiu, dziele i kulcie św. Antoniego z Padwy. Okazało się, że jest niezwykle różnorodna, gdyż są to zarówno modlitwy, litanie, psalmy i responsoria jak i średniowieczne żywoty, hagiograficzne legendy, powieści biograficzne - a wśród nich „Ptaki śpiewają, ryby słuchają" J. Dobraczyńskiego

Ciągle jednak brakowało mi poetyckiej wizji św. Antoniego. I gdy już chciałam zaniechać poszukiwań - stało się. Przybył list od przyjaciela, a wraz z nim „ List z Padwy" Kornela Makuszyńskiego. I to był dobry omen. Kilka dni później bracia franciszkanie przysłali "Fiaretti" słynne we Włoszech poetyckie legendy, których w dzieciństwie słuchał Dante Aligherii.

Obok św. Józefa, św. Agnieszki, czy św. Tereski upodobał sobie ks. Twardowski św. Antoniego z Padwy. Z wykrzywioną twarzą i niezmiennie obstrzyżoną grzywką "drewniany święty Antoni oblazł (...) szuka zagubionych kluczy,

Kim właściwie był św. Antoni? Znany jako jeden z wielu świętych kojarzy nam się chyba głównie z odpustem, karuzelą, czerwcowym „zawrotem głowy", czy górką, na której połamaliśmy już niejedne sanki.

Na ulicy Św. Antoniego mieszkam już od dwudziestu lat, i kiedy tak się zastanawiam, zdaję sobie sprawę z tego, że o patronie „mojej" ulicy nic nie wiem. Przebijają mi się jedynie dawno zasłyszane słowa, jakoby był to ktoś wielki, kto pomagał biednym, chroni przed zgubą i trzyma w ręku lilię - kwiat niewinności.

I rzeczywiście: chroni przed wszelką zgubą mnie i moją rodzinę. Bez względu na to, co o nim wiem i jak często o nim myślę - jest w moim życiu, moich dokumentach, moim życiorysie i nie wyprę się Go. Swoim życiem udowodnił, że można na nim polegać, dlaczego więc teraz ma być inaczej?

Jak co roku w czerwcowe popołudnie podziękuję Mu za to wszystko.

Kasia

Grupa „Communio Graphis" istnieje od jesieni 1991 r. Założycielem i opiekunem jest artysta rzeźbiarz i malarz, a także pedagog mgr Stefan Lisowski. Od początku powstania grupy ze Stefanem Lisowskim współpracowali ściśle ks. Jarosław Gamrot - marianin, absolwent Liceum Plastycznego w Krakowie, oraz mgr Ryszard Wysocki - instruktor plastyki, członek Warszawskiego Stowarzyszenia Plastyków.

Dzięki życzliwości ówczesnego proboszcza ks. Piotra Mierzejewskiego grupa otrzymała lokum w dawnej salce katechetycznej na terenie klasztoru. W otwarciu pracowni uczestniczyło około 40 osób, zainteresowanych powstaniem tej nietypowej na naszym terenie działalności kulturalnej. Przez pracownię przewinęło się wiele osób, próbujących swych sił w dziedzinie malarstwa, rzeźby, grafiki, gobelinu. Przychodziło również wiele dzieci i młodzieży, aby malować i rysować pod opieką ks. Jarosława.

W dniach od 9 do 24. 10. 1993 r., w podziemiach kościoła parafialnego odbyła się pierwsza większa wystawa prac grupy "CG", na której 20 twórców nieprofesjonalnych zaprezentowało 42 prace. Dodatkowo udostępniono dla zwiedzających prace dzieci. Wystawę obejrzało 1780 osób.

Od tamtej pory do dnia dzisiejszego grupa brała udział w 34 wystawach, w tym 5 z nich miało charakter indywidualny i zorganizowane zostały w nowej pracowni, przyznanej 1 kwietnia 1998 r. przez Władze Miasta i Gminy.

Artyści z "CG" współpracują z profesjonalistami, np. v stycznia br. swoje prace udostępnił zwiedzającym znany artysta malarz Zbigniew Czajkowski. Od 19 grudnia 1997 r. do 28 lutego 1998 r. w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce pod kierunkiem Stefana Lisowskiego i z jego inicjatywy grupa zorganizowała wystawę „Kapliczka przydrożna" Zaprezentowano malarstwo sztalugowe, akwarele oraz rzeźby i tkaniny dekoracyjne. W „Złotej Księdze" znajdują się m. in. takie oto wpisy:

„Z okazji „Wigilii Pułaskiego" w Warce twórcom ekspozycji kapliczek ludowych, tych pereł naszego polskiego krajobrazu, żywych drogowskazów, pomników trwania naszej lokalnej i ogólnonarodowej tradycji; dalszego trwania w tworzeniu i kontynuowaniu dobrych tradycji. Twórzcie, działajcie! Tak trzymać!" \Stefan Rosiński - Dyrektor Wydziału Kultury UW w Radomiu\ „A jednak kapliczka jest najpiękniejszym fragmentem polskiego pejzażu... "/Zdzisław Heńk- Polskie Radio Kielce/.

 Lipowe rzeźbienie – rozmowa z artystą ludowym Eugeniuszem Węgiełkiem

-Pańskie rzeźby zachwycają swoją wielką oryginalnością. Co sprawia, że są one takie niepowtarzalne? -Aby forma moich dzieł była ciekawa stworzyłem własny styl. Prawie wszystkie moje rzeźby mają duże błękitne oczy, są pełne spokoju, uśmiechnięte, pogodne. Wynika to z tego, że jestem optymistycznie nastawiony do życia.

Wiosenne miesiące i piękna pogoda zachęcają nas do spacerów i wędrówek poza miasto. Nie zawsze dostrzegamy malownicze krajobrazy, urocze zakątki, przyrodę, która nas otacza. Są jednak ludzie obdarzeni wyjątkowa zdolnością postrzegania rzeczywistości. Mało tego - niektórzy otrzymali szczególny dar - talent, który daje im możliwość utrwalania piękna na płótnie.

Do grona tych wybrańców możemy śmiało zaliczyć Jerzego Wojciecha Kwiatkowskiego. Gdyby żył w kwietniu skończyłby 51 lat. Niestety, od kilku lat spod jego pędzla nie wyszedł żaden nowy obraz.

Nie był absolwentem szkoły sztuk pięknych, a jednak siła talentu mógłby pokonać wielu artystów profesjonalnych. To właśnie on dostrzegł urodę nadwiślańskich, a więc najbardziej polskich pejzaży. W swojej twórczości nie stronił także od innej tematyki malował martwe natury, rzadko - postacie ludzkie.

Niektóre swe obrazy prezentował na wystawach, o których największa odbyła się w ambasadzie Jugosławii w Warszawie. Część jego prac powędrowała za granicę, lecz większość zdobi ściany domów mieszkańców Góry Kalwarii.

Jerzy Kwiatkowski był jednym z najciekawszych artystów związanych z naszym miastem. Jednak wiele osób styka się z jego twórczością jedynie przy okazji prywatnych wizyt. Dlatego pożądane byłoby zorganizowanie wystawy, prezentujące dorobek artystyczny tego znakomitego malarza.

Ewa Kwiatkowska

Ponad 2 tysiące dziennikarzy z całego świata obsługiwać będzie papieską wizytę w Polsce. Od poniedziałku, 17 maja mogą odbierać akredytacje, upoważniające do korzystanie z centrów prasowych oraz specjalnych sektorów położonych najbliżej Jana Pawła II. Zainteresowanie mediów krajowych i zagranicznych jest zatem spore. Niestety, nie wszyscy spośród tych, którzy chcieliby relacjonować tę wizytę, będą mogli przybyć do Polski. Wielu z nich dzwoniło do Warszawy, pytając o możliwość akredytacji "w ostatniej chwili", bowiem nie wiedzą czy będą mogli opuścić "gorące" Bałkany, dokąd zostali wysłani przez swoją telewizję, agencję, radio czy gazetę. Wojna w b. Jugosławii stanowi dla papieskiej wizyty w Polsce medialną "konkurencję". Mimo wszystko w każdym miejscu Ojcu Świętemu towarzyszyć będą wysłannicy światowych potęg dziennikarskich, takich jak Reuters, CNN, AFP, AP czy DPA. W tak zwanym wolo papale, czyli 50-osobowej grupie dziennikarzy, którzy przybędą w papieskim samolocie do Polski a następnie powrócą z Nim do Rzymu, znajduje się czterech dziennikarzy z Polski. Są to wysłannicy "Gazety Wyborczej" i "Rzeczpospolitej.". Ci "szczęśliwcy" będą towarzyszyć Papieżowi we wszystkich oficjalnych punktach programu i to zawsze najbliżej miejsca uroczystości. Uczestnictwo wolo papale to wydatek kilku tysięcy dolarów; nie każdą więc redakcje stać na poniesienie takich kosztów.

Niezwykle pieczołowicie do obsługi wizyty przygotowują się polskie radio i telewizja. TVP wypuszcza "do boju" 30 nowoczesnych wozów transmisyjnych, dzięki czemu polski widz obejrzy na żywo prawie wszystkie oficjalne części pielgrzymki. Tylko , kilka zostanie odtworzonych z lekkim poślizgiem. Codziennie ok. 22.30 w specjalnym studio będą podsumowywane kolejne etapy tej rekordowej wizyty. Jan Paweł II spędzi bowiem w Ojczyźnie aż 12 dni, odwiedzając 17 miejscowości. Obserwatorzy z kraju i zagranicy zastanawiają się w jaki sposób Ojciec Święty podoła tak trudnemu wyzwaniu... Nie brakuje też spekulacji na temat wizyty Papieża na Jasnej Górze, której nie ma co prawda w oficjalnym programie pielgrzymki, ale - jak się przypuszcza - ostatecznie znajdzie się na papieskim szlaku. Tak zwane wiarygodne źródła wymieniają nawet konkretny dzień i godzinę domniemanego "wypadu" Papieża do Częstochowy, ale ... poczekamy, zobaczymy.

Nie ma natomiast wątpliwości, że Ojciec Święty złoży wizytę w polskim Sejmie i Senacie. Nigdy dotąd żaden papież nie przekroczył progu parlamentu danego państwa. Jan Paweł II, który jako następca św. Piotra zdążył przyzwyczaić świat do swoich pionierskich posunięć, tym razem wykonuje gest szczególnej wagi dla Polaków. Nie wyklucza się, że przemówienie do członków Sejmu i Senatu poświęci w jakiejś mierze trudnej sprawie pojednania w swojej Ojczyźnie. Być może zechce tu nawiązać do słów, towarzyszących całej tegorocznej pielgrzymce: "Bóg jest miłością". Symboliczne znaczenie będzie mieć Msza św. na Placu Piłsudskiego (dawniej Zwycięstwa) odprawiona tu po 20 latach. 2 czerwca, w tym właśnie miejscu Jan Paweł II wypowiedział słynne słowa, które - jak się powszechnie uważa - odmieniły Polskę, Europę i świat: "Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi!"... Ta liturgia będzie mieć dodatkowe znaczenie dla nas, mieszkańców Góry Kalwarii. Tego bowiem dnia, 13 czerwca, Papież beatyfikuje 108 męczenników z czasów II wojny światowej, wśród nich ks. Zygmunta Sajnę, byłego proboszcza naszej parafii. Kto ma uszy niechaj słucha, by nic nie uronić z tej niezwykłej wizyty, być może ostatniej papieskiej pielgrzymki do Ojczyzny w tym dramatycznym stuleciu. Za kilka tygodni na naszej ziemi znów dziać się będzie wielka Historia.

Tomasz Królak

(Katolicka Agencja Informacyjna)

„Na progu trzeciego tysiąclecia i w roku Boga Ojca, Opatrzność Boża sprawiła nam, mieszkańcom Góry Kalwarii, kilka dni nieustającego święta. Był to dla nas wszystkich cudowny czas szczególnych rekolekcji - Misji Św. (...)".

„Mieliśmy piękną okazję, aby publicznie opowiedzieć się za Jezusem Chrystusem. (...) Wysłuchaliśmy pięknych katechez misyjnych mocno osadzonych na Piśmie Świętym, które pogłębiły naszą wiarę, pomogły nam na nowo spojrzeć na swoje życie w świetle Bożego słowa. (...) Na znak, że chcemy swoje życie przeżywać w światłach Ewangelii Jezusa Chrystusa i dochować wierności Krzyżowi i Kościołowi Świętemu postawiliśmy na osiedlu przy ul. Skierniewickiej krzyż misyjny. (...)"

Kiedy podczas mojego urlopu "przeprowadziłem sicz" do klasztoru, ks. Wacław podrzucił mi kilka egzemplarzy Waszego Pisma. Od razu zaintrygował mnie sam tytuł: "Inkwizytor"?! W pliku otrzymanym od tegoż ks. Pokrzywnickiego nie było 1-go numeru, który z pewnością wyjaśnił znaczenie symboliczne swego tytułu. Pomyślałem sobie, ze chyba chodzi tu o "rozprawianie" się ze współczesnymi "herezjami" - błędami i palenie ich na "stosie" prawdy i miłości, i tu chciałbym od razu dodać, że to się Wam udaje.

Ks. Wacław poprosił mnie abym napisał coś o Brazylii. Ponieważ jednak Brazylia jest bardzo duża i o niej trzeba byłoby pisać bardzo dużo, a czasu na to nie mam i nie chciałbym Wam przynudzać, postanowiłem wiec napisać kilka zdań pochwały dla Waszego Pisma, dla Waszej pracy.

Naprawdę, wierzcie Wasze Pismo spodobało mi się. Artykuły mówią o problemach ważnych, aktualnych i interesujących młodzież. Treść jest przekazana w sposób lekki, świetnym, bardzo ciekawym piórem i jednocześnie z wielką erudycja i znajomością tematu. Poważnie, byłem mile zaskoczony, ze ludzie świeccy tak dobrze, poprawnie i dogłębnie potrafią rozprawiać na tematy historii (Kościoła i G. Kalwarii), teologii (sakrament Spowiedzi św., Miłosierdzie Boże), itd., i co najważniejsze, znajdujemy w Waszym Piśmie dużo pięknych i przekonywujących świadectw. Poza tym przyciąga piękna i bardzo oryginalna szata graficzna! Gratulacje!

U nas w Brazylii, w niektórych naszych parafiach są wydawane podobne pisma do użytku wewnętrznego, o charakterze informująco-formującym (tak jak Wasze). Ma to miejsce m.in. w Kurytybie, w Parafii św. Jerzego „Marcas da fe" (Ślady wiary) i w Rio de Janeiro, w Parafii św. Sebastiana - "Verbum Dei" (Słowo Boie). Zabiorę ze sobą kilka egzemplarzy Waszego Pisma, aby skorzystać z Waszych ciekawych doświadczeń i rozwiązań w tej ważnej dziedzinie ewangelizacji, jaką są "mas media".

Szczęść Boże w pracy!

Ks. Marek Szczepaniak

Wasz rodak z Brazylii